SEVGİDEN YOKSUN BİR İLİŞKİ TÜRÜ İHMAL

Ihmalci bir tutumun benimsendigi ailelerde anne-baba her zaman mutsuzdur. Bu mutsuzluklari öyle bir çatisma noktasi olusturur ki birbirlerine hükmetmeye çalisirlar. Kisilikleri zayif oldugu için kendilerine güvenmezler ve çocuklarinin bu duygularini fark etmesini istemezler. Bu yüzden mesafeli bir iliski tarzi benimserler. Herkese karsi asiri kaygili ve ürkek davrandiklarindan çocuklarinin her davranisina basini çevirip görmemezlikten gelirler.

Anne-babalarin isleri çok yogundur. Çocuklari onlar için ait olduklari toplumun statü anahtaridir. Islerine ve kendilerine ayiracaklari çok vakitleri olmasini ragmen çocuklari için zaman bulmakta zorlanirlar. Devamli olarak bahane üretirler. Çocuklarina karsi hep bir savunma halindedirler. Maddi güçleri çok iyiyse bir bakici çocuklarin teslim edilecegi kisidir. Orta halli ailelerde ise babaanne ya da anneanne bazen bu görevi devralir. Fakat çocuklarinin, bakan kisilere baglanmasindan korktuklari için devamli bakici degistirilir.

Çocuklarina karsi hep çok sinirli ve öfke doludurlar. Kendilerini sevmekte zorlandiklari için çocuklarina da bunu yasatirlar. Nasil ilgi göstereceklerini bilemezler.

Böyle bir aile ortaminda yasayan çocuklar iyi ya da kötü davranislar ortaya koysalar bile hiçbir zaman fark edilmediklerini çok aci deneyimlerle ögrenirler. Kabul görmek ve takdir edilmek için benlik saygilarini çok düsürebiliyorlar.

Bu tip ortamda yasayan çocuklar için yapilan bütün maddi yatirimlar ya da verilen egitim olanaklari devamli hatirlatilir. Beklentileri çok yüksek oldugu için çocuklar ebeveynlerinin bu tutumuna cevap vermekte zorlanirlar.

Duygusal yaralar o kadar yogundur ki sevgiyi ve ilgiyi nasil takip edeceklerini bilemezler. Bazen tekrar ihmal edilme acisini yasamamak için insanlarla sosyal iliski kurmaktan uzak dururlar. Anne-babalar sorumluluklarini yerine getirmedigi için kendi ihtiyaçlarini gidermeye çalisir. Fakat sosyal ya da duygusal açidan büyümeleri travmatik yasantilarla olusur. Ailesi yakin temas kurmaktan uzak durdugu için çocuk yastan itibaren insanlara karsi hep tedirgin ya da asiri talepkar olabilir.

Ihmale ugrayan çocuklar kendine güveni olmayan, asi ve üstünlüklerini ispatlamaya çalisan çocuklardir. Kendilerini ispatlamaya çalisirken incindiklerini ya da kirildiklarini çok kötü bir deneyim sonucu fark edebiliyorlar.

Bu çocuklarin ergenlik döneminde kendilerini tatmin etmek için sevgi arayislarini çok yanlis ortamlarda arayabildiklerini gözlemleyebiliyoruz. Sosyal ortamlarda karsilastiklari kisilere karsi asiri bir hos görünme çabasi ilgi istemenin bir yoludur.

Bu davranislari ve altta yatan duygulari söyle siralayabiliriz;

Aileler gösterdikleri ihmalin bazen aci faturalarini sonradan yasayabiliyor. Toplumumuzda alkol ve uyusturucu bagimliliginin bu kadar artmasi, sokaklarda yasayan çocuklarin tiner kullanmasi ve suça alet olmasi, bir çok çetenin ortaya çikmasi bu tablonun gün geçtikçe artarak devam etmesi ihmalin boyutlarini bize göstermiyor mu?

Ihmalin faturalari çok agir ödenmeden ailelerin bunun sebeplerini bulmak için terapiden geçmeleri ve farkindalik kazanmalari gerekiyor.

Psikolog Belkıs ERTÜRK